Bergens Tidende 05.09.1996
Louis Muinzer
"Nokon kjem til å komme"
"...Etter å ha lest bare noen få sider av Fosses skuespill hadde teksten min fulle oppmerksomhet: her hadde man i høyeste grad en spesiell stemme, en spesiell dramatiker. Det ble klart med det samme og det hersket ingen tvil om det. Om ikke min hukommelse spiller meg et puss hadde jeg den samme opplevelsen for førti år siden da jeg leste skuespill av den da ukjente Harold Pinter..."
|
Bergens Tidende 30.07.1998
Berit Gullberg
"...Det han skriv er så enkelt og så djupt på same tid. Han har ei uro, ei spenning i sin forteljarstil, og han skriv om situasjonar alle kjenner seg att i, uansett kor i verda dei er. Stilen hans er retorisk og repeterande, og som dramatikar grev han seg inn i sjela til menneska..." |
Aftenposten 04.04.1997
Thorkil Evan Nielsen, regissør
Black Box teater
"...Fosses romaner er fantastiske, de har en ekstrem kraft i sin skildring av menneskenes indre kamp. De har et indre språk som er så fascinerende; jeg føler at jeg har funnet "mitt" språk, selv om det altså er nynorsk..."
|
Bergens Tidende 26.07.1996
Anne-Stefi Teigland
"Hundemanuskripta"
"...De to Hundemanuskripta er skrevet som selvstendige historier, men både tematisk og fortellerteknisk finnes der mange fellestrekk. Det dramatiske aspektet er knyttet til hverdagen og individets opplevelse av tilværelsen. Fosses bruk av språket skaper en intensitet og et nærvær som løfter den ytre handlingsgangen over på et spenningsnivå knyttet til hovedpersonens tanker og refleksjoner. Det er med andre ord ikke først og fremst hva som skjer, men hovedpersonens opplevelse av det som skjer som står i fokus..."
|
Bergens Tidende 25.08.1995
Pål Gerhard Olsen
"Melancholia I"
"...Det er bildets betydning Fosses roman kretser om, forstått som det indre bildet, som det strømmende lys, den åpenbaring av noe bakenforliggende som må til for å skape kunst. Evnen til å se er den grunnleggende. Alt springer ut av synsnerven, den intensiverte, sinnliggjorte synsnerven. Fosse beskriver en maler som ser for mye, som lider under å være i besittelse av et for sterkt lys, som så og si brenner opp innenfra, noe som fører ham inn i galskapen, men også inn i en overskridende, besjelet landskapskunst..."
|
Aftenposten 17.12.1997
Ingunn Økland
"Nye dikt"
"...Nye dikt av Jon Fosse inneholder en rekke vakre og avanserte tekster. I en tematisk konsentrert samling forsøker Fosse å danne nye strukturer mellom lys og mørke, noe som skyver diktene i retning av mystikkens innsikter om disse kreftenes innbyrdes avhengighetsforhold..."
|
Aftenposten 30.03.1992
Knut Ødegård
"Bly og vatn", roman
"...Det er fyrst og fremst i utforskinga av språket og i det konsekvente samsvaret millom språk og innhald - eller: tilstand - at romanen held lesaren fast. Finst det språk att - når referansane glepp? Millom journalisten og gatejenta er det ikkje stort meir att av slike referansar enn t.d. sigarettar, klede, veske, pub, kiosk og supermarknad. Og språket vert deretter, puerilt, nedslite til det som ligg nærast auga og for handa - pluss nokre restar av eldre røynsler og livsbrokkar som av og til sigler inn i språket og konversasjonen utan nokon tydeleg samanheng..."
|
Aftenposten 10.11.1994
Knut Ødegård
"Prosa frå ein oppvekst"
..."Prosa frå ein oppvekst" inneheld språklege avskrellingar til det heilt enkle står att med alle sine gåter, han kjem ned mot eit nullpunkt der språket er reinska for slagg av gamle diktarars symbolbering og saksprosedering, men gjev samstundes nye sjansar både til å uttrykka det primitive, sakrale og nye storarta samanhengar. Her er både havet, døden og kjærleiken med alt sitt potensial til utvida meining, for den som vil..."
"...Rytmen er eit element som Jon Fosse utnyttar meisterleg, i denne boka er det også klåre likskapar med strekteikning, karikatur, og ein form for filmatiske trivialitetsfeller som kan minna litt om tidleg Chaplin-film. Det absurde og det tragiske ligg nært inntil kvarandre..."
|
Aftenposten 19.05.1996
Ragnhild Kr. Olsen
"Namnet"
"...Kommunikasjonsproblemer preger forholdet både mellom de vordende foreldrene, og mellom dem og de øvrige familemedlemmene. I en tett atmosfære av taushet og frustrasjon er det bare spørsmålet om hva barnet skal hete som skaper tilløp til virkelig dialog i familien. Tross denne dystre rammen er stykket ikke uten humor. Pussige replikkvekslinger springer ut av den anstrengte familiesituasjonen og kommunikasjonsbarrièren..."
|
Aftenposten 14.10.1996
Egil Mikkelsen
"Prosa", CD Fosse/Seglem
"...Mannen har ein kirurgs evne til å bruka skalpellen og skjera i dei mest prosaiske kvardagshendingar, lausrivne brokkar av liv, leggja dei under mikroskopet og saumfara dei, for sidan å presentera dei som ein stupbratt Vestlands-farga feberdraum av eit Hieronymus Bosch-mareritt, nokre gongar så uendeleg svart, mørkt og angsfullt at sjølv Kafka hadde vorte mørkredd i møte med enkelte av desse tekstane..."
|
Bergens Tidende, 28.09.1996
Pål Gerhard Olsen
"Melancholia II"
"...Melancholia II er djervt annerledes - heller enn en roman spesifikt om Lars Hertervig, er det en dypt rørende og gripende roman om et søskenforhold, om minnets lysende makt over døden, innbakt i et bemerkelsesverdig kvinneportrett..."
|
Bergens Tidende 09.03.1997
Sissel Hamre Dagsland
"Mor og barn", "Sonen"
"...Det er tungt og mørkt og kaldt og ensomt i den dramatiske verden i Jon Fosses to nye enaktere, som spilles sammen på Nationaltheatret. Menneskene vil så gjerne nå hverandre, men kan det ikke. Livet er blitt slik. De forstår fliker av det og kan si mye om det. Men det vesentligste blir aldri sagt. Det hviler i pausene og tausheten mellom ordene, som alltid hos Jon Fosse..."
|
Bergens Tidende 04.09.1996
Frode Grytten i intervju med Jon Fosse
(Om teater og litteratur) "...Ein kan seie noko som ikkje kan seiast på anna vis. I alt du skriv så manar du fram eit landskap, nervenakent, vått og mørkt ..."
Le Monde 14.08.1998
Jean-Louis Perrier,
"Melancholia I"
"...Il n'est pas du genre à s'accomoder de la grâce dans l'écriture. Elle serait une négation de la grâce, et plus encore de l'écriture. Son roman se donne comme une exploration des zones troubles, dangereuses, essentielles où le métier et l'inspiration se cherchent et se repoussent jusque dans les replis de la folie. Si la moindre tentation de salut devait l'effleurer, son écriture la renverrait à l'envoyeur. Elle est la patience et l'inquiétude contenues qui contournent, assiègent, dessinent ce noyau irradiant qui justifie d'écrire - ou de peindre..."
|
Dagens Nyheter 26.11.1998
Leif Zern
"Namnet"
"...Det är en ypperlig liten ensemble som på Backstage går in i denna namnlösa värld. För att släppa blicken från Simon Norrthon i rollen som Pojken måste jag bruka våld mot mig själv, och det känns som att vakna ur en dröm: hans rörelser - långsamt framkallade som metaforerna i en dikt av Tomas Tranströmer - är på samma gång realistiska och hemlighetsfulla, hejdade mitt i strømmen av tid och så fulla av något varken han eller vi vet att verkligt och overkligt byter plats. Denna pregnanta studie hör till de märkligaste jag sett på senare år..."
|
Le Monde 01.10.1999
Michel Cournot
"Quelqu'un va venir"
Ce soir de théâtre est immense. L'auteur ouvre un autre chemin. C'est comme s'il nous équipait d'yeux et d'oreilles tout neufs. Pour cette ascension première, Claude Régy était le sherpa rêvé : sa vie n'aura été que raids dans l'inconnu. Oui, c'est un grand soir. Une date.
"Quelqu'un va venir." Des mots brefs. Qu'ils expriment l'espoir d'un enfant enseveli sous des gravats, ou au contraire le qui-vive d'un maquisard qui dévide son Bickford, ces mots ne disent que l'essentiel. Le peu de gestes, ici, ce soir, c'est la même chose : baisser la tête, lever la main, tout est dit.
|
|
![[ ]](bilder/prikrod.gif){kind=small}
![[ Kulturby Bergen ]](bilder/logo50.gif){kind=logo}
