Start

Bibliografi

Romanar og andre tekstar

Lyrikk

Dramatikk

Barnebøker

Uroppføringar

Artiklar av Jon Fosse

Tekstutdrag

Barnet

Gitarmannen

Melancholia I

Du å du

Dikt

Omsetjingar

Av Jon Fosses verk

Jon Fosse som omsetjar

Anna

Om Jon Fosse

Gitarmannen
Fulltekst versjon

Ein middelaldra mann kjem gåande langsamt og voggande i ein stor gammal frakk. Han har bustete vått hår. På hendene har han gråe fingervantar. Han ber på ein sliten gitarkasse. Han stryk den frie handa over håret, ser seg rundt Uff ja Og endeleg i hus Ja i dag var det kaldt Frykteleg kaldt Han går litt att og fram på golvet Men her var det varmt Godt og varmt Han stansar. Set gitarkassen mot golvet, støttar seg mot den. Pause Her var det godt og varmt Han ser seg rundt Men for meg er det vel alltid det same Berre det ikkje blir for kaldt For det er ikkje han ristar på hovudet godt å fryse Elles er det jo ikkje lenger nokon skilnad for meg Alt går i det same Dag ut og dag inn står eg der i undergangen min og spelar gitar syng mine songar dei same songar om og om igjen Og folk dei går forbi meg dagen lang går folk forbi meg nokon går inn mot byen andre går ut or byen Heile dagen går folk forbi meg Han slår ut med den ledige armen, bevegar den att og fram, syner korleis folk dagen lang går forbi han Mot meg Forbi meg Heile dagen går vel folk forbi meg I undergangen min går dei alle saman Dei går forbi meg Heile tida medan eg står der og spelar kjem folk imot meg går det folk bort ifrå meg Kvar einaste dag går dei forbi meg Og mange av dei same går forbi meg kvar einaste dag Og eg syng for dei kvar einaste dag Og dei plar bøye hovuda sine ned når dei går forbi meg Det er som om dei skjemmest over alltid å måtte gå forbi meg og høyre meg synge og no om vinteren må dei jo og sjå meg stå der og fryse og slå akkord etter akkord på gitaren min og synge dei same songane Dag etter dag ser dei meg stå der og synge og kvar einaste dag syng eg dei same songane medan dei som vanleg går forbi meg Kjem imot meg Går bort ifrå meg Og dei skjemmest når dei går der forbi meg For dei som kvar einaste dag går forbi meg dei gir meg nesten aldri pengar Berre viss dei går forbi meg ein særskild dag syttandemai for eksempel eller ein dag då dei har fått seg noko å drikke gir dei meg nokre kroner Slike dagar kan og einkvan komme til å gi meg ganske mykje pengar Men til kvardags går dei berre forbi meg med bøygde hovud Dei går forbi meg og skjemmest Dei går forbi meg med bøygde hovud medan eg står der og syng og slår dei mest velkjende akkordar på gitaren min Dei går forbi meg og skjemmest Spørjande Og er det meg dei skjemmest over Eller skjemmest dei over seg sjølve Kvifor skjemmest dei slik I lange rekker går dei forbi meg kvar einaste dag og dei høyrer meg synge Menn Kvinner Barn Gamle Medan eg står der i undergangen min og spelar gitar går dei forbi meg Og nedmed beina mine står gitarkassen min open Og nokre av dei slepper pengar ned i gitarkassen min Men dei fleste gjer det ikkje Eg står der og syng I timevis kan eg stå der og synge Ikkje at eg kan så mange songar Og eigentleg likar eg vel ikkje songar i det heile tatt Og eigentleg likar eg vel heller ikkje musikk Pause Ikkje no lenger Men før likte eg vel musikk Då var det ikkje noko anna eg likte så godt som musikk Ler litt oppgitt Og no likar eg vel ikkje lenger musikk noko særleg Ikkje no lenger Entusiastisk Men eg syng jo kvar einaste dag og tener meg nokre kroner på det Eg syng mine songar Eg syng mine songar for dei som vil høyre ler litt men og for dei som ikkje vil høyre Og takksam er eg om nokon vil gi meg nokre kroner Nokre myntar frå ei lomme Om nokon vil gripe ned i ei lomme og ta nokre myntar og slenge dei frå seg ned i gitarkassen min så er eg takksam for det Eg syng mine songar for pengar Det er slik eg er Kort pause Visst kunne det ha gått meg annleis Og at eg skulle ende opp i nettopp denne byen her så langt mot nord i verda det hadde eg vel aldri trudd Men så gjorde eg jo det Han ler Eg kom hit på grunn av ei kvinne og eg blei her på grunn av ein son Han ler og ristar på hovudet Det er nok slik det er Og det er vel ikkje noko å seie på For det er jo slik det er Ein kjem på grunn av ei kvinne Ein blir på grunn av eit barn Tenkjer seg om Og sjølvsagt på grunn av ei redsle eg ikkje veit kva er Pause Men det høyrest liksom så viktig ut Så Det høyrest jo nesten vakkert ut Han ler litt Og ikkje eit ord er sant i slik ein lyrikk Ny pause Og eg er altså gatemusikant Gatesongar dei seier Dei kallar meg vel oftast berre for Mannen med gitaren Alt mor mi kalla meg for det Kva ho no må ha meint med det Kort pause Men det var altså mor mi som begynte med å kalle meg for Mannen med gitaren For då eg var unge spelte eg vel alltid gitar Eg spelte før eg gjekk på skolen Eg spelte etter at eg var kommen heim frå skolen Eg spelte og spelte Men blei eg vel god til å spele gitar om eg øvde og øvde Nei så langt derifrå Han ler, ristar litt oppgitt på hovudet Eg har aldri vore god til noko som helst Eg har spelt mykje gitar Men god til å spele gitar har eg vel aldri blitt Eg er ein dårleg gitarist kort pause trass i at eg har spelt og spelt frå eg var ein liten unge kan ingen påstå at eg er blitt nokon god gitarist Eg er ein dårleg gitarist Ler litt Og eg er ein endå dårlegare songar Og ungane ropar til meg Gitarmann rumlar med spann ropar dei Kom deg heim igjen dit du kjem ifrå Gå då Slikt ropar dei vel ungane til meg Og om vinteren hender det at dei kastar snøball mot meg Dei kastar vel snøball både mot meg og mot gitaren min Og dei ropar vel til meg Og det hender vel og at dei prøver å stele frå meg myntane mine Han slår seg på frakkelomma, og det klirrar i myntar Eg blei aldri nokon større musikar Og eigne songar fekk eg aldri til å lage Eg berre spelar og syng på dei andres songar Eg står i ein undergang og spelar gitar Og eg syng med den røyst eg har Han nikkar, ler, tar opp gitarkassen, går så, framleis langsamt og med voggande rørsler, rundt på golvet Nei eg blei aldri av dei store Eg er og blir Gitarmannen Ein mann med sin gitar Ein mann som syng nokre songar Han går og stiller gitarkassen opp mot ein bardisk, han trekker av seg fingervantane, legg dei på disken, han tar hendene sine opp til munnen, blæs mot hendene. Han set seg så ned på ein barkrakk, det står alt eit glas øl på disken. Han tar ein neve myntar opp frå frakkelomma, legg dei på disken. Han kjenner etter om det er fleire myntar i lomma, finn eit par til, legg også dei opp på disken Nokre kroner blir det jo kvar dag Er det sol og varmt i veret blir det godt med pengar Er det grått og kald blir det ikkje så mykje Og i dag var det frykteleg kaldt Han blæs seg igjen i hendene, begynner så å telje myntane Femti kroner Han tel vidare Seksti Han tel vidare Syttifem kroner Ikkje så gale Ikkje så gale på ein dag med slikt eit ver For i dag var det verkeleg kaldt Men likevel har eg jo spelt i fleire timar trass i kulden Og i dag var det ein som gav meg tretti kroner Ja det hender det og Og han har gått forbi meg kvar einaste dag i mange år utan å gi meg eit øre Aldri før har han gitt meg eit øre men i dag stansa han og stod der og stirte mot meg med runde og blanke auge Eg har vore med då kjerringa mi blei brend sa han Eg nikka heldt berre fram med synginga med å slå dei vante akkordar på gitaren min Eg såg kjerringa mi bli kjørt inn i omnen sa han og han nikka mot meg Rett inn sa han og slo ut med armen han slår ut med armen og han stirte mot meg med våte svære blåe auge som så blei noko gråe Rett inn i omnen med henne sa han Og ut kjem noko oske Det er alt Det er alt som er att av kjerringa mi og av hennar liv sa han og han slo ut med armane Han slår ut med armane Det er alt sa mannen Og deg har eg høyrt synge i så mange år Du får få deg nokre kroner sa han og så trekte han opp lommeboka si og gav meg tretti kroner Ikkje meir enn det og heller ikkje mindre Tretti kroner verken meir eller mindre Her sa han og sleppte myntane ned i gitarkassen min Og eg var ferdig med songen Eg har brent kjerringa mi opp i dag og etterpå måtte eg ha meg noko å drikke Det er derfor eg er litt full sa mannen og eg nikka og eg begynte på endå ein song og eg såg mannen gå bortover i undergangen min som eg så ofte før hadde sett han gå bortover i undergangen Ofte åleine såg eg han gå der Og ofte saman med kona si Han tar seg ein slurk øl Ja slik er det Slik er eit liv Han begynner synge, forsiktig Kanskje kom han ein gong til denne byen på grunn av kona si Og han blei her på grunn av henne Og no er kona hans borte No er ho blitt til oske Og også eg kom ein gong til denne byen på grunn av ei kvinne Slik er det Han sluttar synge Men det er bryt seg av Eg er ingen gammal mann Berre nesten Han ler kort Ja ja Jo eg er vel helst ein gammal mann Og slett ikkje nokon ungdom i alle fall Og ein gong kom eg til denne byen på grunn av ei kvinne Ein gong i tida Men no er det lenge sidan Han stig ned av krakken, bøyer seg og opnar gitarkassen, tar ut gitaren. Han set seg opp igjen på krakken, slår nokre akkordar, syng forsiktig Eg kom hit på grunn av ei kvinne Ein gong i tida kom eg vel til denne byen Ein gong i tida kom eg til nettopp denne byen så langt mot nord i verda Og vi levde liva våre saman ho og eg Så langt mot nord i verda Og fekk oss ein son av Gud Vår Gud gav oss ein son Han sluttar synge, slår framleis nokre akkordar på gitaren, så slår han over opne strenger, ler litt Ja ja Det gjekk no som det gjekk Og det er vel ikkje så mykje å snakke om Nei dreg det ut Ikkje noko å henge seg opp i Pause. Han legg handa si opp på disken, fører haugen med myntar litt att og fram Og det blei nokre kroner i dag og Endå så kaldt det var Ikkje så mykje men litt Han puslar litt med myntane. Han slår så endå eit par akkordar på gitaren, slår så igjen over opne strenger Alt blir som det blir Og alt har si tid som han seier Preikaren i Bibelen Han nikkar Ja slik er det Pause Det er ei tid for alt Ei tid for å vere saman Ei tid for å vere åleine Ei tid for å leve Ei tid for å gi seg Kort pause Og ein gong må ein jo gi seg Alt kan ikkje berre halde fram Ein må begynne Ein må gi seg Han begynner igjen å fikle med myntane Og så tjuefem kroner for ølet Han løftar glaset, drikk, han dreg handa gjennom håret sitt, ristar litt på hovudet, tel så opp tjuefem kroner, skubbar dei innover disken, dei andre myntane skubbar han over kanten på disken, tar imot med andre handa og så puttar han myntane ned i lomma på frakken sin. Han drikk litt meir øl Ganske brukbart med pengar i dag trass i kulden Men kaldt var det å spele I dag var det frykteleg kaldt Han reiser seg, går litt rundt på golvet, ber gitaren i den eine handa Vintrane er kalde for den som spelar ute Men eg lever jo av desse myntane eg klarer spele saman Så om det er kaldt må eg jo spele Det er knapt nok som det er Eg må i alle fall spele Men Han ser brått opp, som om han kom på noko. Han blir ståande ei stund og sjå opp, litt forklåra i andletet Ja Det er vel slik Alt må jo bryt seg av. Han smiler for seg sjølv, tar opp gitaren, slår nokre akkordar, begynner å synge, muntert Eg kom hit på grunn av ei kvinne Frå eit land med anna språk Eg var her på grunn av ein son Han sluttar spele gitar, kort pause, held fram med synginga Av ein son med anna språk Og eg høyrer musikken komme Og eg høyrer musikken gå Eg bur her på grunn av eit barn eg fekk Eg bur her og spelar og trur Eg spelar ute kvar einaste dag Eg spelar ute min eldste song Og får nokre kroner for det Eg bur i eit gammalt uthus Og trivest for så vidt med det Eg får nokre kroner for songen Og er fornøgd med det Han sluttar synge. Han begynner å gå att og fram på golvet, med gitaren i den eine handa, han ler kort for seg sjølv Ikkje så mykje blei det til Men det blei no som det blei Det kunne ha blitt til så mykje men det blei no berre nettopp til det som det blei Han går bort til bardisken, drikk meir øl. Han går så rundt på golvet og ber på gitaren sin, han tar den opp, skal til å begynne spele, men han ombestemmer seg Nei eg vil ikkje spele meir Eg har slått dei same akkordar så altfor mange gonger Han ser mot gitaren, ristar på hovudet Nei Nei nei Og kva så Hermer seg sjølv Kva så Kva så Han begynner synge Alt får bli som det blir Det som skjer får skje Det er ikkje meir å seie Nei det er ikkje så mykje med meg Det er berre det ein ser Litt hår nokre gamle klede Eit slite andlet Hår som snart blir tynt og grått Ein trøyttleik er det vel helst ein ser Eg er vel ein trøyttleik Eg er vel ikkje så mykje meir enn det ein ser Han sluttar synge. Pause. Han snakkar Og noko særleg eig eg ikkje Nokre klede Ein gitar Eit slags mot om ikkje av det størte så har eg vel eit mot der eg syng mine songar for dei som vil høyre kort pause, legg smilande til men også for dei som ikkje vil høyre Han begynner synge igjen Eg er ikkje meir enn ein ser Og nokre songar kan eg men ikkje så mange Dei fleste eg kunne har eg jo gløymt Eg er ikkje meir enn ein ser Eg er berre det ein kan sjå Eg er berre langsame rørsler Eg er berre vind og regn Eg er berre djup fortviling og bryt seg av, sluttar synge Nei eg er ikkje djup fortviling Det er berre eit kort pause ja eit vakkert ord Kort pause. Han begynner igjen å synge Men eg er ein song i det gamle ein song eg aldri har sunge Eg er i mi eiga fortviling og eg syng min song der eg går Eg syng om den blånande dagen Eg syng om den trøytte dag Eg syng om den beste dag Eg syng om dei største klede Eg syng om den minste trong Eg syng om den sorg eg kjenner Eg syng om den dag som kjem han sluttar synge, begynner snakke då eg endeleg skal få bere meg sjølv bort i ein annans song Den dag då eg endeleg pustar i den tunge som snakkar mitt liv Den song vi alle skal høyre Eg og dei andre og du Han går og set seg ned i ein krok, med gitaren i fanget, han blir sitjande slik ei stund. Han reiser seg opp, går så litt rundt, går bort til bardisken, set frå seg gitaren, lent mot bardisken, han tar av seg frakken, det skranglar i myntar, han henger frakken over bardisken, går så litt rundt på golvet Det er vel slik det er Kort pause, han nikkar for seg sjølv Men alt har vel si tid som det står i Bibelen hos Preikaren i Bibelen Alt har si tid Eit menneske Og ein musikk Han går og tar opp gitaren, slår over opne strenger, så begynner han å skru laus ein streng, klimprar samtidig på strengen, han skrur strengen heilt laus, klimprar på den og strengen slår mot gitarkassen Nei eg kan vel ikkje bli verande Eg kan vel ikkje bli ståande der i undergangen min og synge dei gamle songane År ut og år inn Eg kom hit Tenkjer etter Ja det er lenge sidan no Eg kom hit frå eit anna land Og eg blei verande Eg budde saman med ei kvinne men så han ler ville ho ikkje ha meir å gjere med meg Han ler igjen, ristar på hovudet Og då hadde vi fått oss ein son Og då hadde vi fått oss eit lite hus i skogkanten ved fjorden Men så ville ho ikkje ha meir å gjere med meg Han ristar på hovudet, ler Ikkje meir å gjere med meg Han begynner å synge, prøver å spele gitar til, med ein streng laus Ho ville ikkje ha meir å gjere med meg Ho sa at eg sat berre der med min gitar og aldri blei det vel til noko med meg Eg kom vel berre til å sitje der med min gitar Aldri kom eg til å tene pengar nok til at eg kunne bidra med mitt Han sluttar synge og spele. Pause. Han snakkar Sjølv var ho lærar Forklarande Ho hadde tenkt å lage bilete men så fekk ho ikkje selt eit einaste bilete derfor begynte ho som lærar Ho tente ikkje så mykje Men til å leve av Han begynner å synge igjen, litt skjerande Men til å leve av Til å leve av Til å leve av Ho gjekk på arbeid kvar einaste dag Ho kom heim frå arbeid kvar einaste dag Eg var der heime med sonen vår Eg sat vel der med min gitar Ho gjekk Ho kom Ho gjekk Ho kom Ho gjekk på arbeid kvar einaste dag og kom så heim til meg og min gitar og til sonen vår Snakkar igjen, forklarande Og ho slutta å lage bileta sine Ikkje at det gjorde så mykje Han ler Nei slikt skal ein vel ikkje seie Men noko særleg gode var dei jo ikkje bileta ho laga Ho laga bilete ja jammen gjorde ho det Og utdanning hadde ho jo nok av slik dei har i dette landet her så langt mot nord i verda Men var bileta gode Han ristar på hovudet Dei var greie bileta Ikkje meir enn det Dei var rett og slett greie men noko kunst å snakke om var det neimen ikkje Kort pause Og det var det for så vidt heller ingen som påstod Han ler kort. Pause. Han ser ned, han skrur så strengen endå lausare, skrur den så heilt laus frå stemmeskruen og den blir hengande og slenge Ho var rettar seg ho er ein mislykka kunstnar Det er no så Men dei trengst vel dei og Spørjande Skal nokon lykkast må vel også nokon mislykkast Det er vel slik Kanskje Kanskje er det slik Han begynner å synge, prøver spele gitar til, med den eine strengen hengande og slenge Det er vel slik at viss nokon skal lykkast må andre prøve men ikkje klare det Ho var ein mislykka kunstnar Ein dag bad ho meg gå Eg syng mine songar for pengar Og eg er ein einsam mann Eg er ein ganske einsam mann med sin gitar Han sluttar synge og spele Men ein gong skal ein gi seg Og eg kan vel gjerne gi meg Eg kan vel gjerne gi meg Eg treng vel ikkje bli her Han ser mot gitaren, ler Eg vil heller bryt seg av Ja kva vil eg vel heller Nei sei det Eg vil vel heller Han slår endå ein streng på gitaren, begynner så å skru også den strengen laus. Liksom fortruleg Og eg trur at son min er begynt å bli flau over å ha meg som far Tenk å ha ein far som berre står der i undergangen sin og spelar på sin gitar Han skrur strengen heilt ned, klimprar litt på den lause strengen Nei eg må vel berre gi meg Han skrur strengen endå lengre ned, løyser også den frå stemmeskruen, slik at også den blir hengande og slenge Eg skal gi meg Eg har vel gjort mitt til inga nytte og no skal eg vel gi meg Han blir ståande og sjå mot gitaren, begynner å synge, prøver å spele gitar, med fire strenger, til Eg skal vel berre gi meg Eg skulle vel aldri ha reist til dette landet langt der nord i verda Men så gjorde eg jo det Og så fekk eg son min Og så blei eg verande Og no skjemmest son min så mykje over meg Han sluttar synge og spele. Han ristar på hovudet, ler, snakkar Eg er ein mislykka mann Ja nettopp det Han set frå seg gitaren. Går litt ut på golvet, ser mot gitaren. Han blir ståande og sjå mot gitaren. Han går bort igjen til gitaren, han tar den opp, han slår over dei opne strengene og så skrur han endå ein streng laus, slår over strengene igjen, han skrur så strengen heilt ned, løyser også den frå stemmeskruen. Han dreg i neste streng, dreg og dreg og strengen ryk. Han begynner å le. Han set gitaren frå seg mot bardisken, set seg ned på krakken, tar ølglaset, drikk litt. Han støttar hovudet i hendene. Han blir sitjande med hovudet i hendene. Han ser opp. Trøystande Det skal nok bli ei råd Eg treng jo ikkje bli verande i denne byen her så langt mot nord i verda Pause Og Gud han vil nok hjelpe meg Han ler kort, går så brått ut på golvet, begynner å gå att og fram på golvet. Begynner å synge No set eg all min vesle lit til Gud i himmelrik Viss ikkje Gud vil sjå til meg då kan eg bryt seg av, kort pause, held så fram med synginga Eg veit i himmelrik ei borg så gjæv som soli lyser Der er kje fattig eller rik Han sluttar synge, skrattar til Fint Ja slett ikkje verst Ganske fint Eller Eg har eit godt forhold til Min Herre Nei ikkje det men Eg har vel det Eg trur vel at eg har eit ganske godt forhold til Vår Herre Eg veit ikkje Pause. Betruande Eg ber mykje til Vår Herre Og eg trur at eg er i hans nåde Pause Når eg står der og syng så trur eg vel og at det har noko med Vår Herre å gjere Ler Det er slik det Eg trur at eg har eit ganske godt forhold til Vår Herre Han går bort til bardisken, tar ølglaset, drikk litt. Han tar ein tobakkspakke opp frå baklomma, rullar seg ein røyk, kveikjer røyken Ja så skal eg vel reise vidare Det blir vel til det Han set seg ned på krakken, sit der og røykjer Det blir vel til det Han ser mot gitaren No har eg prøvd lenge nok Han kubbar røyken, reiser seg, går ut på golvet. Han blir ståande og sjå ned mot skorne sine Ja ja Det er så det Nok er nok som det heiter Han sukkar. Pause. Han begynner så å gå rundt på golvet, han begynner å synge Eg har reist rundt i verdas land og søkt ein stad å vere Eg har reist rundt i andres spor til mange land på jord Eg har søkt menneske og fred i mange land og byar Eg har søkt vennskap ly og ro i mange land og verder No er eg trøytt og lengtar mot ein ukjend stad å vere Der eg kan få litt hjartero og eit liv å bere Eg går min fot Eg syng min song Eg opnar opp mitt vindauge Eg ser mi sorg Eg ser di sorg Eg ser at vi skal gå av stad til ein ukjend by Eg ser at vi skal reise bort til ein evig by Han sluttar synge, står og ser beskjemma rundt seg. Pause. Han begynner så å synge igjen Eg er ein mislykka freistnad på eit betre liv ein gong Eg er eit mislykka påfunn fylt av min sære song Eg var ein mann med sin gitar som fraus og song i si langsame natt Eg er ein mann og alt eg har att er ikkje verdt å minnast Eg gjekk og låg Eg stod og såg Og snart så skal eg reise Eg reiser no til ein annan stad der ein ikkje meir treng pengar Eg ber min Gud og veit han vil gi meg si evige kvile Han ler, ristar på hovudet. Syng vidare Eg ber deg Gud kom ta mi hand og ta meg til di grense Eg ber deg Gud la meg få bli i din store nåde La meg få bli så tung og fri i di store rørsle La meg få bli slik eg eingong var eit inkje fullt av noko La meg få bli til ingenting og la den song få lyde La meg få bli eit ukjent teikn dei andre måtte tyde La meg få bli ein stjernesong som englane kan synge La meg få kvile denne gong og la meg treffe att min venn den hunden som eg mista og la meg stå og sjå meg kring og ikkje sjå ein ting Han sluttar synge, ristar oppgitt på hovudet. Ironisk Ikkje noko sjå i det blå Kom og gå Han går bort og drikk litt øl, løftar opp gitaren, han skrur dei siste to strengane lause, løyser dei frå stemmeskruene, også dei blir hengande og slenge, han tar og legg gitaren opp på bardisken, han tar frakken sin, trekker den på seg, han tar på seg fingervantane sine, han løftar opp gitarkassen, går litt rundt omkring. Han stiller seg opp, støtta til gitarkassen Slik er det Han begynner synge Eg har ikkje noko å miste Eg har ikkje noko å vinne Eg har ikkje noko att av det som gav meg framtid Men eg er jo mi eiga natt Og eg er vel helst eit språk ingen andre skjønar Han sluttar synge, ristar på hovudet Tenk å seie noko slikt Eit språk ingen andre skjønar Oppgitt over seg sjølv Og kvifor skal vel dei andre måtte skjøne det språk eg kanskje måtte vere Han sukkar Nei Nei det er vel det same Det spelar vel bryt seg av Men pengar Eg har jo tent pengar i dag Han tar handa si ned i frakkelomma, klirrar med myntane Men ikkje så mykje pengar til vaksen kar å vere Berre nokre kroner har eg tent Nokre myntar Han tar ein neve med myntar ut frå frakkelomma. Han slepper eit par av dei ned på golvet Nokre myntar knapt nok til eit par glas øl Berre nok til litt mat Han slepper endå eit par myntar ned på golvet Nei dette går vel ikkje Han set seg ned igjen på kne, plukkar opp igjen myntane, legg dei attende i frakkelomma. Han ser opp Det måtte jo ende slik Noko anna ville jo ikkje vore rimeleg Han smiler for seg sjølv Men det er nok slike som meg som skal arve Guds rike Han ler, ristar på hovudet Det vil eg tru Det er nok ikkje dei gjæve Det er nok slike som meg Eller kanskje Kanskje ikkje Han ler igjen og ristar på hovudet, han reiser seg opp, begynner å gå rundt på golvet. Han begynner å synge Og eg går stadig vekk gjennom byar og gater Eg ser menneske komme og gå Dei går stadig vekk gjennom undergangen min Dei kjem og går Dei ser mot meg Dei går jo alltid vidare Dei går sin veg Dei kjem og går Dei går jo alltid vidare Dei bryt seg av, sluttar synge Dei Han ser seg rundt, går og set seg ned i hjørnet, med gitarkassen mellom beina. Pause. Han ser mot gitarkassen Kva skal eg vel med denne Eg har jo ikkje lenger nokon gitar Då treng eg vel heller ikkje lenger å ha nokon gitarkasse Pause Men gitarkassen er jo fin Gammal og fin Eg skulle kanskje Han reiser seg opp, legg gitarkassen inntil veggen Nei eg treng den ikkje Han går litt rundt på golvet Nei kva skal eg vel med ein gitarkasse når eg ikkje har gitar Han ler Alt har si tid Også ein gitarkasse Ja ja Han går, framleis langsamt og voggande, over golvet, han ser at ein mynt ligg igjen på golvet, han set seg ned på kne, plukkar opp mynten, puttar den i frakkelomma. Han reiser seg opp, ser at det er litt øl igjen i glaset, han går så og drikk glaset tomt. Han stiller seg opp, dreg tobakkspakken opp or baklomma, rullar seg ein røyk, kveikjer den, går så sakte ut. Teppe

© Bergen Off. Bibliotek Sist oppdatert 16. mars 2000 av Elin Huseby og Henrik Kiiehn Nielsen